Pride en dankbaarheid om wie ik ben.

IMAG0820Pride, trots zijn op wie je bent. Dat speelt al twee weken door mijn hoofd. Het is in Amsterdam namelijk Europride. Het is de Europese versie van de gaypride. Met allerlei festiviteiten op allerlei terrein laten homo’s, lesbiennes, biseksuelen, transgenders, hetero’s en iedereen die daar tussenin zit, zien dat iedereen er mag zijn. Dat je trots mag zijn op wie je bent.

Eigen pride

Ben ik trots op wie ik ben? Ik vond dat vroeger heel moeilijk om mijzelf te waarderen als mens. Ik vond dat ik ten opzichte van iedereen en alles te kort schoot. Tegenwoordig vind ik dat ik er best mag zijn. Zorgzaam, loyaal, belezen en gezellig. Maar is daar een pride te vinden, dat weet ik niet.
Ben ik trots omdat ik homo ben? Nee, ik ben trots om wie ik ben. Al mijn eigenschappen, hoe ik in het leven sta. Alles maakt mij tot mij. Dat ik dat tot bloei durf te laten komen, daar ben ik wel een beetje trots op.

Samen pride

Thuis ook alle kleuren van de regenboog
Thuis ook alle kleuren van de regenboog

In de afgelopen jaren ben ik vaak bij de canal parade wezen kijken. Zowel op de boten als in de stad is de sfeer gemoedelijk, kleurrijk en vrolijk. Prachtig om mee te maken. Zowel vanaf het water als op de kant trouwens. Mensen zijn samen trots op de samenleving, op de emancipatie van zoveel mensen en op het feit dat we in Nederland zo uitbundig onszelf kunnen zijn. Zo kun je samen zoveel moois vieren.

Pride paradijs

Toch is er nog een wereld te winnen. Zolang in zoveel landen LHBT-ers nog onderdrukt worden of zelfs tot de dood veroordeeld, is de emancipatie niet voltooid. Zolang in ons eigen land nog niet elke jonge homo het in zijn omgeving kan zeggen, dat hij op jongens valt. Zolang nog niet elk lesbisch meisje vrolijk met haar vriendin een kerk binnen kan komen zonder raar aangekeken te worden. Of zolang een transgender zich op school of werk soms nog onveilig moet voelen. Zolang is er werk te doen. Werk dat door vele vrijwilligers gedaan wordt. Zichtbaarheid, dialoog en normaal mens zijn, dat zijn de belangrijke ingrediënten voor dit werk. Durf jezelf te zijn, te luisteren en te vertellen.

Dankbaarheid

Dat ik mezelf durf te zijn en kan luisteren naar de verhalen en vragen van mensen. Daar ben ik vooral dankbaar voor. Die grondhouding zou ik nooit kunnen aannemen zonder mijn geloof. Dat ik er mag zijn en God mij zoveel mooie zegeningen geeft in mensen om mij heen, dat is prachtig. Pride is daar geen goed woord, want wie ik ben en wat ik krijg, dank ik aan de Eeuwige. Hoe trots ik ook ben op al het werk in de homobeweging of al het werk in de kerken (op allerlei terrein, van barmhartigheid en openheid tot diaconie), uiteindelijk is het niet onze trots, maar de grootheid van God die ik wil danken en overbrengen.

Roze koren vol pride en dankbaarheid

Gisteravond, 5 augustus, zat ik in het Concertgebouw. Er was een concert van allemaal roze koren uit heel Europa, met een heel verscheiden repertoire. Het was op en top genieten. Ik wil een tweetal dingen expliciet noemen. Het Galakoor uit Amsterdam zong Psalm 42 van Mendelssohn. Een prachtig stuk, dat helemaal past in de context van het concertgebouw. Het eindigt met de lof aan God van nu af tot in eeuwigheid. Dit stuk en die dankbaarheid zeggen wat ik voel. Dat dit werk gezongen kon worden in een roze context zorgde ervoor dat ik me op en top thuisvoelde.

Een ander koor dat ik geweldig vond was een dameskoor uit Berlijn. Classical Lesbians geheten. Zij zongen het Salve Regina van Busto. Het Salve Regina zing ik ook na mijn dagsluitingsgebed. Dus dat dit op het begin van de avond gezongen werd was een cadeautje. Bovendien zongen zij ook: Die Mond is aufgegangen. In Nederland beter bekend als “de maan is opgekomen” het is een lied uit het liedboek. Voor mij kwamen pride en dankbaarheid samen.

Extra: Een uitvoering van Psalm 42 van Mendelssohn. Niet door het galakoor, wel mooi:

en een uitvoering van het Salve Regina van Busto