Gemeenschap hebben op afstand

Anderhalve meter, iedereen kijkt schuchter om zich heen. Loop ik wel ver genoeg bij de ander vandaan? Sommige dingen kunnen niet op afstand. Intimiteit en lichamelijkheid nemen af. Relaties met elkaar aanknopen of onderhouden is ingewikkeld als je niet mag/kan strelen of zoenen. Niet alleen tussen mensen onderling, maar ook in het geloof leidt de anderhalve meter afstand tot onwennige en pijnlijke taferelen.

Wat is gemeenschap?

Een gemeenschap is een groep mensen die op elkaar betrokken is. Denk aan een geloofsgemeenschap of een leefgemeenschap, een woongroep. Gemeenschap zonder het lidwoord “een” wordt meestal gebruikt voor de daad van liefde. Soms wordt het woord nog meer verengd tot de seks alleen. Maar seks alleen is zeker geen gemeenschap hebben. Gemeenschap is een diepere laag van liefde en houden van. Het is een verbondenheid op emotioneel niveau die niet uit te leggen is. In een woongemeenschap voel je gemeenschap met de mensen waarmee je woont, maar waar je absoluut geen seks mee zou willen hebben. In een scholengemeenschap kun je je betrokken voelen op de andere leerlingen of docenten, zonder dat er maar iets lichamelijks bij komt kijken. Echter, als er een van hen abrupt komt te overlijden ben je intens geraakt en bedroefd. Gaat één van hen trouwen, dan ben je opgetogen en vrolijk voor die ander. Met dat gevoel is het woord “gemeenschap” verbonden.

Ik heb er geen woorden voor

Eigenlijk is dat gevoel van geraakt zijn niet uit te leggen. Het is het mysterie van verbondenheid. Daar zijn ook geen woorden voor, het is iets om je aan over te geven. Om van te genieten. Juist in de momenten dat je echt een diepe verbondenheid ervaart in het leven, ben je enorm in het moment zelf. Stilte is dan het enige gepaste antwoord.

Communio

Afbeelding van James Chan via Pixabay

Het Latijn voor gemeenschap is communio, communie. In de Rooms-Katholieke kerk krijg je op het moment van de communie de hostie uitgereikt. In de tijd van de coronacrisis is dat lang niet mogelijk geweest. Vanaf vandaag: Het feest van het Allerheiligst Sacrament, is het weer mogelijk. Ik zag het gebeuren in de eucharistieviering op televisie.
In de communio in de kerk ervaar ik een intense diepe verbondenheid met Christus. Jezus komt zo dichtbij dat ik hem kan aanraken en zelfs tot me kan nemen. Natuurlijk is dat niet allemaal heel letterlijk. Dan krijg je enorme misverstanden. Het is ook niet uit te leggen, zoals het diepe gevoel voor je medemensen, voor je partner, voor je vrienden niet uit te leggen is.
Verbondenheid met Jezus in de communie is een diep houden van, een diep verlangen steeds dichter bij Hem te zijn en Hem in mijn leven toe te laten telkens opnieuw. Het is een mysterie, zo wordt het in het gebed ook aangekondigd door de priester: Gedenken wij het mysterie van ons geloof!
De gemeenschap antwoord dan met:

Heer Jezus, wij verkondigen uw dood en wij belijden tot Gij wederkeert, dat Gij verrezen zijt.

uit het misformulier

De mis missen

Hoewel er prachtige manieren zijn om online te vieren met elkaar, via Skype, Youtube, Facebook, Jitsi, kerkdienst gemist en ga zo maar door, mis je wel wat. Het verlangen wordt in de coronatijd steeds groter om ook weer de communie te ontvangen. Om weer even één van lichaam en geest te kunnen zijn met de Heer.
Gelukkig is het officieel weer mogelijk en zijn we ook in onze kerk bezig om dat vanaf 5 juli weer daadwerkelijk te kunnen doen. Hierbij natuurlijk rekening houdend met alle protocollen. Ik las laatst de term huidhonger, maar mijn mishonger is absoluut net zo groot.