Een reis van veertig dagen

image

De afgelopen weken was ik op reis. Niet op vakantie, niet weg van mijn werk. Wel was ik op reis met God. Een weg naar mezelf en naar Hem.
Net als bij een normale ontdekkingstocht kwam ik in moeilijke situaties en beleefde ik mooie momenten. De veertigdagentijd was echt een weg van zoeken, vinden en verliezen.

Ik zocht naar wat ik echt belangrijk vind. Wie ben ik zelf en wie wil ik zijn? Ik kwam erachter dat mijn gebedsleven een essentiële pijler is in wie ik ben. De liefdesband tussen de Heer en mij houdt mij gaande. Daar naast merkte ik dat ik een mens ben, die contact wil hebben met anderen, hetzij digitaal, hetzij in het echt. Op zoek zijn naar wat mensen bezield, dat doet me goed. Ook tijd voor mijzelf, mijn eigen plek in het leven, mijn woonomgeving en Sam, mijn kat zijn belangrijk. Ik heb ze nodig om lekker in mijn vel te zitten. Liefde voor God, mijzelf en de ander, dat is mijn bron waaruit ik leven wil.

Deze tijd naar Pasen vormde ook een tijd van overgang waarin ik een deel van mijzelf achterliet. Mijn oude protestantse kerk gaf ik op. Ik mocht op 15 maart het vormsel ontvangen in de Rooms Katholieke Kerk. Niet omdat de PKN niet goed is, maar omdat de RK mij beter past. Ik denk dat het beter aansluit bij mijn band met de Eeuwige. Een viering vol vreugde luidde deze nieuwe levensfase in.
In mijn woonsituatie is ook een nieuwe levensfase aangebroken met nieuwe meubels en inrichting en al. Mijn oude woning, helemaal ingericht voor mijn leven, nu weer alleen, maar samen met mijn kat. Het is wennen en spannend, maar ook erg fijn.

Op mijn reis kwam ik natuurlijk ook dingen in mijzelf tegen die ik achter me wil laten. De drang om spanning en emotie weg te eten bijvoorbeeld. Door gebed, een rustige ademhaling of meer nee-zeggen kan ik de spanning veel effectiever te lijf gaan.
Ik laat ook mijn neiging tot overmatig verantwoorden achter me. Dikwijls zoek ik redenen om mijzelf te rechtvaardigen, omdat ik bang ben dat anderen me niet accepteren. Ik heb gemerkt dat dat helemaal niet hoeft. Ik mag leven vanuit mijn hart en geweten en daar hoef ik me niet voor te schamen. Het schuldgevoel over wie ik ben en wat ik doe is overbodig. Dat kan ik dus beter achter me laten of neerleggen bij de Heer.

Al deze gedachten, en nog veel meer, gingen met me mee. Met Goede Vrijdag legde ik ze in gedachten bij het kruis. We brachten de kruishulde met gebeden en bloemen. Ik dankte in stilte de Heer omdat Hij mijn reisgezel is door alles heen.

Vandaag is het Pasen. Er breekt nieuw leven aan. De dood is gestorven, zo zongen we met Mixtuur. Wat mij beklemde in mijn ontplooiing en leven met God, mag ik afwerpen en met het nieuwe paaslicht op pad gaan.

Zijn het vage woorden? Misschien wel. Maar een levensweg is vaag en onduidelijk. Het enige dat ik weet is dat God mij leidt. Dat alles daarin ten goede is en dat Hij mij meer moois geeft, dan ik zelf ooit kon bedenken. Niet achteroverleunend, maar kinderlijk benieuwd naar alles/iedereen die er nu weer op mijn pad zal komen ga ik verder. Ik hoor Zijn stem, die zegt: “Ga, en ik zal met je zijn.”

Hij gaat mij voor naar waar ik moet zijn. Zoals hij de vrouwen en leerlingen voorging naar Galilea. Als ik zo leef, dan leef ik dichtbij mezelf, dan kom ik tot bloei.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.