Een kern van licht

… licht is de kern, vaak tastend beleefd.

P1020961Het is een zin uit het lied: “Wij moeten gaan”. Dit lied zong ik ooit voor het eerst op een Franciscaans Jongeren Treffen in Megen. Het vatte, aan het eind van dat mooie weekend, samen wat we met elkaar hadden beleefd. We deelden het christelijk geloof dat we allemaal op een andere manier beleefden. We hadden ervaringen uitgewisseld en zo gezocht naar onze Heer. En die van tijd tot tijd ervaren en beleefd.

Het afgelopen weekend moest ik denken aan dit lied, enerzijds omdat we het met koor zongen in de viering. Maar ook omdat ik allemaal ontmoetingen had met mooie mensen. Mensen die zoeken naar een liefdevolle beleving van de wereld. De één was gelovig, de ander niet. De ene was christelijk, een ander weer niet. Toch zoek je samen naar hoe “God” of het transcendente op je toekomt. De kern blijkt altijd liefde en licht te zijn.

Hoe is dat in mijn leven? Ik tast en zoek ook. De vraag óf God er is, is voor mij persoonlijk geen relevante vraag. In alles wat ik meemaak is God er. Ook al ervaar ik dat niet altijd direct. Maar ik zoek wel naar de weg die ik mag gaan. De weg om in mijn leven zo dicht mogelijk bij Zijn licht te komen en dat licht in de wereld te brengen.
Voor ieder is die opdracht of roeping, hoe je het ook noemen wilt, anders. Ieder heeft een ander doel in zijn leven. Toch geloof ik dat het gegeven is door de Allerhoogste en Levende God. En ik geloof dat wanneer je bewust zoekt naar een mooie manier van leven, dat je de Eeuwige zult ontmoeten. Ik ben met Hem op weg en gun dat alle mensen.
Maar vooral gun ik alle mensen liefde en licht. Het even raken aan die kern van het leven, waardoor je weet dat je er mag zijn.

klooster MegenHet FJT van lang geleden komt terug in mijn gedachten. Het waren momenten waar ik ten volle ervoer dat ik er mocht zijn. Momenten die nog steeds veel voor mij betekenen. Terwijl mijn weg met en naar het licht, nog steeds blijft doorgaan.