Doorbreek de muur

Ons hoofd staat vol met muren. We creëren kaders om gedachten en mensen een plek te geven. Dat wil ik wel geloven, die theorie wil ik niet aannemen. Die vrouw is een aardig mens, die man is maar een zeur. Die jongen die mag er zijn, maar dat meisje? Insluiten en uitsluiten, het is aan de orde van de dag, maar vaak doen we het onbewust.

 In geloof werkt dat niet anders. De ene groepering duidt de andere aan als: vrijzinnige ketters, occulte lieden, orthodoxe fundamentalisten of meer van die woorden. Door middel van bijbelcitaten krijgen gelovigen etiketten opgeplakt en worden ze in hokjes geplaatst. Het liefst achter een zo dicht mogelijk deurtje.

 

Geloven in verscheidenheid

Laatst was ik op een tentoonstelling met Byzantijnse en Orthodoxe kunst. Ik merkte dat er heel veel dingen vreemd waren voor mij. Ze hadden een heiligenkalender waar ik veel namen nog nooit van gehoord had. De liturgie had zoveel uiterlijk vertoon en symboliek dat het me veel moeite kosten om het helemaal te begrijpen. Daarnaast zijn er kerken uit de reformatie die ik in theologie uitstekend begrijp, maar in manier van vieren totaal niet zou kunnen navolgen. Mensen geloven allemaal op hun eigen manier. Op die manier kunnen ze volledig zichzelf zijn bij God.

 Gelovigen als een regenboog

Het christendom kent een enorme verscheidenheid aan kleuren. Gesteld dat er op de wereld bijna een miljard mensen zijn die zich tot de christelijke kerk rekenen, is het een zo veelkleurig geheel dat veel computerschermen dat niet eens zouden kunnen weergeven in een waaier. Toch willen ze allemaal Jezus volgen. Ieder gaat een weg met God, die voor hem of haar het beste is.

 Vereniging geeft uitsluiting

Gelovigen die dicht bij elkaar staan zoeken elkaar vaak op. Ze vormen een lokale gemeenschap of treden toe tot een landelijk of wereldwijd kerkverband. Dat is prachtig, want zo kun je jouw diepste gevoelens delen. Toch begint daar vaak ook de uitsluiting. Want wie niet bij onze kerk hoort, die heeft het verkeerde geloof, zo denken veel mensen.
Alsof de kleur groen in de regenboog, de kleur paars buiten de boog wil plaatsen. Het christendom wordt op die manier, ongewild kleurloos. De enige christenen, waar je echt mee verbonden bent zijn immers degenen waarmee je het kunt vinden.

 Open staan in Christus

Ik denk dat het op een andere manier bedoeld is. Het mooie van het geloof is dat je open naar de ander toe mag gaan. Je kwetsbaar opstellen en de muur omver gooien. Etiketjes, daar hoeven we helemaal niet aan te doen binnen de kerk. We zijn immers allemaal schepselen van God. Broeders en zusters in de Heer. Jezus plakte geen waardeoordeel op zijn leerlingen, wees ze hooguit liefdevol terecht.

Samen het geloof beleven kan ook door te erkennen dat je anders bent dan de ander, maar tegelijk vol interesse te vragen wat hem op de weg met de Eeuwige bezielt. Waarom viert hij zo vreemd liturgie, of waarom hangt hij of zij zo aan de dogma’s van de traditie. Niet om te veroordelen, maar omdat je hoopt zijn of haar eerbied en passie voor traditie, bijbel, liturgie, mensen of natuur te kunnen gaan delen.

 Ja maar, hoe dan?

Gewoon, gaan. Zodra we denken aan manieren waarop, gaan we focussen op wat we wel en niet zouden willen zien. We beperken de mogelijkheid tot een positieve spirituele verrassing. Het is verschrikkelijk eng, maar gaan als gezondene van Christus, werkt het best door ook jouw weg aan Hem toe te vertrouwen. Geen etiketjes meer, maar wel een opschrijfboekje mee. Zodat je kunt onthouden wat een ander je te vertellen heeft. En dan mag je gewoon op pad gaan. Hij wandelt met je mee, en wie weet, lopen er ineens ook andere mensen mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.