Door de moeiten heen – Dreamschool vervolgd

De klas van Dreamschool 2020

Zoals u weet uit een eerdere post, vind ik Dreamschool een heel boeiend programma. Jongeren die niet zo goed passen in de samenleving krijgen allemaal lessen van beroemdheden. Zij laten zien wat belangrijk is om in het leven verder te komen. Lucia Rijker en Eric van ‘t Zelfde geven hun mental coaching en proberen de leerlingen te confronteren met hun gedrag, dit zodat ze de kans krijgen tot persoonlijke ontplooiing. Gisteren was de laatste aflevering van dit seizoen.

De grote les

Voor alle leerlingen geldt dat ze uit hun oude patroon moeten komen. Dat kan alleen wanneer je geconfronteerd wordt met jezelf: waarom doe je wat je doet? Wat bereik je daarmee? Als je blijft doen wat je altijd deed, zul je krijgen wat je altijd gehad hebt en zal er nooit verandering zijn. Een eeuwenoud adagium dat ook hier weer opgaat. Deze les gaat op voor ons allemaal. Ook wij moeten onszelf van tijd tot tijd even stil zetten. Tussen het thuiswerken en netflixen door ons afvragen. Wat doe ik nu eigenlijk en heeft dat wel het goede effect? Kom ik hier verder mee?

Eigen moeiten

Van tijd tot tijd heb ik de neiging om te blijven hangen in mijn denken. Ik vind de boel dan wel goed zoals ie is. Meestal voel ik me daar niet beter door, ik zoek afleiding in prikkels of blijf maar een beetje bankhangen in plaats van productieve dingen te doen of lekker te bewegen. Mezelf aansporen lukt dan meestal niet. Ik moet mezelf vragen stellen: wat wil je precies, is dit wat je echt wil? Wat zijn je doelen?

Eat that frog!

Of je nu een heel groot project in je werk aanpakt, het huishouden doet of jezelf wilt ontplooien: het begint met doelen stellen. Grote doelen die je dan weer kunt indelen in kleine stapjes. Stapjes waarvan je de ene leuk vindt en de ander zwaar vervelend. Ik las ooit het boekje: “Eat that Frog” waarmee ik leerde dat je dan beter met de meest vervelende kleine stap kunt beginnen. Of zoals het boek het noemt: de grootste kikker. Als je die gehad hebt ben je het meest trots op jezelf en bovendien heb je in al die andere stappen dan veel meer zin. Het is een wijsheid die ik mezelf van tijd tot tijd moet voorhouden. Want dan kom ik echt tot nieuwe dingen.

De ene stap telkens opnieuw

Toch is er één stap die ik telkens opnieuw moet doen. Soms elke dag of elke dag meerdere keren. Het is de stap van antwoord geven. Het is de stap van luisteren naar Christus die zegt: “Wil jij me volgen?”, de eerste stap om daarmee verder te gaan is zo haaks op het normale leven, dat hij moeilijk te nemen is.
Die stap naar Christus houdt in dat je jezelf en de wereld zonder oordeel bekijkt. Die stap houdt in dat je wilt bouwen aan een wereld waar niemand meer in eigen belang handelt. Die stap betekent dat je “heb je naaste lief als jezelf en God boven alles” als richtsnoer neemt. Dát je gaat, zonder te weten waar je uitkomt, maar met een belofte, zoals Elly en Rikkert (zij gaven hun afscheidsconcert vorige week) zingen in de koorddanser. Een geluidsopname van dit lied hoor je in dit youtube-filmpje.

de tekst gaat verder onder de video

Ik ben met je alle dagen tot aan de voleinding van de wereld

Die stap hoeven we niet te gaan zonder te kunnen vertrouwen. Ik moet denken aan die belofte van Jezus uit het Mattheus evangelie. “Ik ben met je alle dagen tot aan de voleinding van de wereld.” Dat is volgens mij de troost van het Evangelie. Wat we ook doen en welke stap we ook moeten zetten: Jezus zal er zijn. Zo kan ik verder op weg. Daarom wil ik u als lezer een mooi lied van Matthijn Buwalda meegeven dat volgens mij precies aansluit bij dreamschoolafleveringen: