De dwaasheid ten top

Het kruis is het meest dwaze dat we ons kunnen voorstellen. Zo moeten de mensen in Paulus’ tijd en daarna hebben gedacht over het kruis. Een God die zich laat zien in een gekruisigde, dat is bespottelijk. Dat is niet van deze wereld. Dat kan gewoon geen god zijn. Een god komt met pracht en praal en wil al zijn majesteit laten zien. Toch?

 De God van de bijbel laat keer op keer zien dat Hij niet gediend is van het machtsvertoon en het machtsmisbruik. We lezen over een kind dat komt in een voederbak, in plaats van in een mooi paleis. We lezen over een man die rondtrekt zonder vaste slaapplaats, niet eens een tent in de buurt om in te slapen. We lezen van een onschuldige, die zich laat veroordelen omwille van een hemels koninkrijk.

 Het is niet te bevatten en toch ligt daar de kern van het christelijk geloof. God laat zien dat hij net zo mens wil zijn als wij. Tegelijkertijd is hij totaal anders. Hij is meer nabij dan wij mensen ooit kunnen zijn. Hij is mens, hij is liefde, maar zijn ultieme nabijheid zien wij op Pasen. Op dat moment overstijgt Hij de dood. Jezus staat op en verslaat door de kracht van God, de dood.

 Wij hoeven nooit meer bang te zijn. God is ons nabij, God draagt ons, ja tot voorbij de dood. Is dat dwaasheid? Voor normale mensen wellicht. Voor gelovigen is het de grootste troost.

(naar aanleiding van 1 Korinthe 1)