Dankbaar aan/met/voor het werk

Meer dan ooit ben ik dankbaar dat ik werk heb. Meer dan ooit is het werk ook super intensief. Vergaderen in een kantoor met een koffieautomaat is anders dan achter je eigen pc met voicecalls en whatsappoverleg. Werken is een bijzonder voorrecht of een onmogelijke uitdaging.

Respect voor de uitdaging

Afbeelding van Engin Akyurt via Pixabay – een zorgmedewerker

Als we denken aan de vitale beroepen gaan mijn gedachten naar al die vele mensen in de zorg. Al die artsen en verplegers die zorgen voor de levens van de vele coronapatiënten die er slecht aan toe zijn. Ik denk ook aan de medewerkers van supermarkten en bouwmarkten. Ik denk aan de pakketbezorgers en de boodschappenbezorgers, de handhavers, allen op hun eigen manier doen ze hun best om de samenleving draaiend te houden in onwezenlijke tijden. Daar past maar 1 begrip in twee woorden: Groot respect.

Werken met kinderen thuis

Zelf heb ik geen kinderen, maar alleen mijn kat Sam, over hem schreef ik al eens. Wanneer ik collega’s spreek om te overleggen klinkt het vrolijke of zeurende geluid van hun koters vaak op de achtergrond. Wat is het een bijzondere prestatie van al die mensen die kinderen thuis hebben, dat ze ook nog hun eigen werk kunnen doen. Het is niet vreemd dat velen van hen blij zijn dat de kinderen na de meivakantie weer naar school mogen. Het nummer dat een docent in maart al over ouders schreef, die thuiswerken en hun kinderen lesgeven, heb ik meermaals op youtube beluisterd. Die ouders zijn het zo waard!

Wat ben ik gezegend

Zelf heb ik de afgelopen tijd mijn kantoorwerk gewoon thuis kunnen voortzetten. Goed, het is wat intensiever, maar ik hoef me niet te vervelen: ik hoef niet te bedenken wat ik moet klussen in huis of voor de twintigste keer dezelfde Netflixserie uit te kijken omdat ik niets te doen heb. Wel heb ik in de avonduren voor het eerst Netflix gekeken. Ik heb genoten van een parodie op het britse koningshuis: De Windsors. Maar overdag ben ik gewoon druk bezig als anders.

De opdracht in de tempel,
waarbij Jozef maar wat links terzijde staat

Ik word niet zoveel gestoord door kinderen als mijn collega’s. En als ik even blijf opletten krijg ik mijn afleiding en mijn beweging door mijn dumbbells en weerstandsbanden. Het is mooi om even bij stil te staan op deze eerste dag van mei die gewijd is aan Sint Jozef, de arbeider, die de man van Maria was. Hij staat symbool voor alle werklieden. Dat zijn toewijding iedereen die nog hard aan het werk is mag blijven inspireren.

Oh en mocht u het leuk vinden: Ik schreef recent wat over thuiswerken in geloof