Antwerpen – geloven op de hoek

Antwerpen is voor mijn een soort van tweede Amsterdam. Vanuit Valkenswaard waar ik opgroeide was het met openbaar vervoer makkelijk te bereiken. In Neerpelt, vlak over de grens, stapte je op het boemeltje naar Antwerpen. Binnen een goed uur stond je midden in het centrum. Het prachtige station was de toegangspoort tot een grote stad en de dierentuin, ik ben dol op dierentuinen, grensde aan dat mooie station.

Slapen in de kerk

In mijn studententijd gingen we met ons dispuut elk jaar op installatieweekend. We sliepen in den vreemde en tijdens een lange tijd vergaderen verwelkomden we nieuwe leden. Tijdens een van die weekenden waren we in Antwerpen en sliepen we op de koorzolder van de protestantse kerk. Het was vooral studentikoos gezellig, maar slapen in de kerk zal ik mijn leven niet vergeten.

Antwerpen als Mariastad

In de tijd van bovenstaande anekdote, was ik geheel protestant en had ik nog niet zoveel met Maria. Toen we op zaterdag een stadswandeling aan het maken waren kwamen we op veel hoeken een Mariabeeld tegen. Tenminste in mijn beleving. Het is ook het beeld dat ik aan Antwerpen heb overgehouden. De Maria’s gewoon op de buitenmuur van gebouwen.

Geloven op de hoek

Bij de stad Antwerpen denk ik ook aan die grote Kathedraal op het Marktplein. Ik ben er een paar keer binnen geweest. Een kerk, veel groter en grootser dan die protestantse kerk in een achterafstraatje. Die kerk vormt een sluitstuk in mijn betoog. Voor mij is Antwerpen de stad waar je het geloof tegenkomt waar je het niet verwacht, de stad waar God dichtbij is, ook al lijkt ie soms ver te zoeken.

Eigenlijk is Hij altijd om de hoek en hoef je niet bang te zijn dat Hij je verlaat.

Dit is de tweede blog over geloven in een wereldstad. Vorig week was het Amsterdam, komende week: Berlijn