6 kerkgebouwen als mijn pleisterplaats

Over kerkgebouwen is de laatste tijd veel te doen. Er moeten vele kerken sluiten en dat doet de mensen die daar al jaren kerken pijn in het hart. Andere kerken moeten verbouwd worden om op de toekomst voorbereid te zijn. Tussen al die verhalen over kerken in, moest ik denken aan de kerkgebouwen die ik bewust zelf heb meegemaakt. Welke kerkgebouwen hadden een belangrijke invloed op wie ik nu ben? Soms doordat ik er langere tijd verbleef, soms omdat ik er iets bijzonders meemaakte. Zes kerkgebouwen van mijn levensweg.

Fonteinkerk in Dokkum
FonteinHoewel ik er niet gedoopt ben, dat was namelijk in Emmen, staat deze kerk symbool voor mijn jeugd. Ik groeide op in deze gereformeerde plaats en de Fontein was de kerk in onze wijk. Een grote nieuwbouwwijk met veel kinderen. Ik ging er eens in de twee weken naar de kindernevendienst, want het lag aan je leeftijd welke week er voor jou nevendienst was. Alle kinderen tegelijk waren er veel te veel.
De andere week zat ik met mijn ouders in de kerkbanken. Ik aanschouwde het avondmaal, kinderen mochten niet aangaan. Ik probeerde de woorden van de bijbel, de liederen en de formulieren te begrijpen. Het was prachtig, maar ook mysterieus, omdat ik een kind was. Bovendien zag ik de dominee op de kansel. Dat mensen naar je opkeken terwijl je over God aan het praten was, dat leek mij, als jongen die dagelijks gepest werd ook wel wat.

Ontmoetingskerk Valkenswaard
ontmoetingskerkToen ik elf was, verhuisden we naar Valkenswaard. Van een gereformeerd synodale stad naar een overwegend katholieke omgeving. De kerk waar we naar toe gingen lag niet in onze wijk, je kon het niet lopen. Een kwartiertje fietsen of een stukje met de auto. Het was bijzonder om voor je eigen geloof verderop te moeten kijken.
De kerk staat symbool voor mijn pubertijd, mijn tienerjaren. Ik diepte het geloof uit, maar vooral met kennis en wetenschap. Dat had me altijd al wel gelegen, maar hier werd het versterkt. De preken van de dominee hadden een sterke joods inslag, waardoor ik die bronnen van het geloof leerde kennen. Ik zat in de werkgroep eredienst, waarmee we regelmatig met de katholieke broeders en zusters oecumenische vieringen organiseerde. En natuurlijk mijn belijdenis. Op 3 juli 2000, deed ik belijdenis. De eerste in tien jaar in die kerk. De viering waarin ik toen zelf een grote rol had, qua tekst en voorbereiding, staat me nog helder voor de geest. Daarna ging ik theologie studeren. Ik wilde verder met mijn geloof.

Jacobikerk in Utrecht
jacobiToen ik studeerde was ik zoekend naar een kerk die bij me paste. Als student heb ik behoorlijk rondgehopt tussen de kerken in mijn studiestad. Er ging een wereld voor mij open: zoveel variaties protestantisme in één stad! Uiteindelijk kwam ik nog het meest in de Jacobikerk, al heb ik me er nooit durven inschrijven.
Deze kerk was in naam “hervormd” en ik vond het lastig om me als gereformeerde in te schrijven bij een “hervormde” kerk, dat hoorde niet. Tenminste, niet in mijn hoofd. Ik ontdekte er de oude woorden van zonde, genade en vergeving. In Valkenswaard had daar veel minder de nadruk op gelegen. Deze bondskerk had dat wel. Oude woorden, werden voor mij als nieuw. Ook ging ik er voor het eerst echt aan tafel zitten voor het avondmaal. Waar ik in Valkenswaard allerlei vormen had ontdekt, was het hier echt een dienst van de tafel. Het was bijzonder mooi om dat mee te mogen maken.

Kloosterkerk in Megen
klooster MegenMeegenomen door een vriend, waarmee ik in Tilburg studeerde, kwam ik elk jaar een keer in het klooster in Megen, tijdens het Franciscaans Jongerenweekend. Natuurlijk leerde ik hier de spiritualiteit en verbondenheid met de natuur kennen die nog steeds zo belangrijk is in mijn geloof. Daarnaast had ik mooie ontmoetingen met God en mensen. De nachtwake tijdens het FJT in 2005 zal ik niet gauw vergeten. De intense momenten in gebed toen zijn voor mij nog altijd kracht achter mijn geloof.

Dormition Abbey in Jeruzalem
Jer12feb12_00002In 2012 was ik samen met mijn partner en met veel andere vrienden in Jeruzalem. Het was voor mijn partner en mij een bedevaart. Dagelijk baden wij in onze eigen kamer een zelf opgezet gebedsmoment. Later noemden we dat nog steeds “Israelmodel”. Op de zondagochtend gingen we naar de Engelse mis in de Dormition Abbey.
Het was zeer bijzonder om in deze Heilige Stad naar de kerk te kunnen gaan. Hier meevieren en ontdekken dat je daarmee deel bent van de wereldkerk van alle tijden en plaatsen was geweldig. De ervaring zal altijd bij me blijven.

Aloysiuskerk Utrecht
aloysiuskerkDoor mijn partner kwam ik terecht in de Aloysiuskerk. Waar in veel andere kerken uit mijn leven het geloof een verhaal van kennis bleef, maakte God hier mijn hart open. Mijn emotie, waar ik wellicht al mijn leven lang naar op zoek was/ben, kon hier zijn loop krijgen. Ik heb er een thuis gevonden. Zo sterk een thuis gevonden dat ik op 15 maart 2015 hier het Sacrament van het Vormsel mocht ontvangen. Een bijzondere ervaring in een prachtige gemeenschap met fijne mensen.
Ik zing bovendien in het koor “Mixtuur”, waarvan het repertoire helemaal aansluit op mijn geloofsbeleving. Voor nu, ben ik kerkelijk thuis!