Werken aan het paradijs op aarde

Het schilderij van Jezus met de vissers

Werken is het woord dat voor mij naar voren springt als ik de evangelieteksten van afgelopen en van komende zondag lees. Afgelopen zondag klonk er in de kerken een verhaal over Jezus, die vissers bij hun netten vandaan roept en zegt: “Ik zal jullie vissers van mensen maken.” Aankomende zondag lezen we de zaligsprekingen: Zalig de vredestichters, zalig zij die hongeren en dorsten naar gerechtigheid. Het is werken aan een betere wereld waar je gelukkig van wordt.

Werken zoals je bent

Jezus riep de vissers als vissers. Ze hoeven hun werkzaamheden eigenlijk niet te veranderen. Ze bleven vissen. Mensen vissen is niet hetzelfde als mensen in je netten lokken. Het is mensen uit het water van de nood redden. Ook nu is er genoeg in de samenleving waar mensen uitgevist moeten worden. Een avondje tv kijken leert me dat veel mensen vast zitten in al hun problemen, hun schulden. Een gesprek met gewoon mensen om me heen laat me zien dat mensen ook vast kunnen zitten in hun leven.
Voor mij als mens begint het werken dan. Als je werkt voor dat visioen van een betere aarde, van Gods paradijs, dan wil je luisterend oor zijn.Als mens kom ik zelf tot mijn recht als ik mensen hun verhaal kan en mag aanhoren. Soms kan ik mensen een mooi woord meegeven, soms ook niet. Dat geeft niet, er zijn is het belangrijkste.

De vissers bleven vissers, ik blijf mijzelf. Alleen door zo basaal in het leven te staan kan ik mensen helpen. Vaak gaat dit helpen ongemerkt en tussen de bedrijven door. Gewoon omdat mensen je wat toevertrouwen in het voorbijgaan. Of doordat je met een enkele blik  ook al veel kunt zeggen.

Gelukkig ben je!

De zaligsprekingen uit Mattheus 5 laten zien dat al die tijd die je in mensen steekt niet tevergeefs is. Jezus zegt dat je gelukkig bent als je verlangt naar een betere wereld en daar je best voor doet. Als je onderdrukt wordt omdat je Gods paradijs wilt brengen, dan ben je ook gelukkig.
Eigenlijk is het een wat vreemde constructie. Hoe kun je in onderdrukking nu zalig zijn? Ik moet denken aan mensen als Etty Hillesum en Titus Brandsma, die hun vertrouwen op God bleven houden, tot in de dood toe. Nog steeds inspireren zij vele mensen om hun weg te gaan en werk te doen voor anderen.
Ik moet denken aan Franciscus, die zich vernederde als een broeder die nog minder had dan de armsten. Zo is hij achthonderd jaar later nog een inspiratiebron voor allen die zich inzetten voor een betere wereld.

Werken is niet vroom, dat is gewoon doen.

Terwijl ik het schrijf merk ik dat mijn woorden vroom zouden kunnen overkomen. Alsof ze van de tekentafel komen. Maar ik merk daardoor dat ik nog veel te leren heb in de omgang met mensen. Vredestichter en van mensen houden is hard werken, dat dag aan dag oefening vraagt. Ik bid dat de Heer mij genoeg oefening geeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.