Ode aan Adèle (Bloemendaal)

Adèle Bloemendaal met haar katten. Op een foto van Albert den Iseger (site van de Telegraaf)

Adèle Bloemendaal overleed ruim een week geleden. Als ik om me heen af en toe haar voornaam hoorde, dacht ik dat het over haar ging. Vaak bleek het om een andere Adèle te gaan, namelijk de Amerikaanse zangeres. Blijkbaar zit ik soms met mijn hoofd in veel ouder repertoire. Wellicht heb ik hang naar kleinkunst, een voorliefde voor het Nederlands repertoire.

Adèle als actrice

De eerste associatie die ik heb met Adèle is de rol van Irma, die ze speelde in een aantal seizoenen van “In de Vlaamsche Pot”. Ze was de buurvrouw die als extra rol werd ingevoerd omdat de standaard cast wel wat uitbreiding kon gebruiken. Hoewel ik destijds de serie niet heel bewust heb gekeken, heb ik vele malen herhalingen en DVDs van de serie gekeken. Net als andere Nederlandse comedy’s uit mijn jeugd is het heerlijk om er zo af en toe een aflevering van op te zetten.

Avontuurlijke Adèle

Ze was een vrouw die bij het zingen altijd wat ondeugend oogde. Ze had het avontuur in zich en dat blijkt ook wel uit het repertoire dat ze zong. Haar liedjes blijven genieten, misschien wel omdat ze een snaar in mij raken, die ik zelf nog wat spannend vind.
Want genieten van het leven en spelen met het verleiden van anderen, dat durf ik niet zo goed.
Zelf hou ik me liever wat in. Genieten, mag dat eigenlijk wel? Op welke manier kan ik goed omgaan met verantwoordelijkheden en hoe kan ik leven en genieten van het eenvoudige?

Kijken achteraf

Er zijn veel programma’s en terugblikken aan haar gewijd. Ik waan me daarbij even in de jaren zeventig en tachtig die ik zelf niet echt bewust heb meegemaakt. Hoe meer ik haar zie, bijvoorbeeeld in interviews en documentaires, des te meer haar bewonder. Ik zie een groei als mens door de jaren heen. In het interview met Ted den Braak uit 1991 is zij midden in haar werkzame leven, terwijl de documentaire: “Eens wil ik er vanaf zijn” van vorig jaar, zij een oude dame aan het eind van haar leven is. Tussendoor zie je dat ze milder is geworden. Maar in beide programma’s kijkt ze trots terug op wat ze gedaan heeft. Dat spreekt me erg aan.

Toch had ze ook lastige tijden in het leven. Ze belde geregeld optredens af en heeft lange tijd last gehad van alcohol.

Borrelende vragen

Als ik een flamboyante dame zie, die veel leerde van het leven, vraag ik me af:
Durf ik mijn leven te leven?
Bij Adèle was de drijvende kracht het toneel, de schijnwerper, de show.
Voor mij is mijn drijvende kracht mijn geloof, maar hoe kan ik daarmee zo goed mogelijk genieten van alles wat ik meemaak?

Voor Adèle waren er tijden dat ze het moeilijk had en ook soms haar verantwoordelijkheid heeft ontlopen. Hoe probeer ik gewetensvol te leven en in moeilijk tijden overeind te blijven? Zing ik het weg of breng ik dat op een goede manier in mijn geloof?

Bekende mensen die op het leven terugkijken zorgen dat ik me afvraag hoe ik later wil terugkijken. Al snel merk ik dat het antwoord daarop is, dat ik elke dag wil kunnen terugkijken op een mooie dag. Elke dag hoop dat ik blij ben met wat ik gekregen heb en dankbaar met hoe ik problemen heb aangepakt.
Het is goed mensen als Adèle te zien, maar nog beter om mijn eigen leven te leven voor Gods aangezicht in dankbaarheid.

Extra: een interview met Adèle door Ted den Braak in 1991
 

Eens wil ik er vanaf zijn: 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.