Koningsdag was muzikaal christelijk

Koningsdag was in Zwolle
Koningsdag was in Zwolle

Koningsdag in Zwolle was een ware happening. Net als vorig jaar heb ik gekeken naar de tv-uitzending. Dit jaar heb ik de uitzending zelfs helemaal uitgekeken. Ik genoot van alle vertoon van de regio. Ik genoot van de graffiti-spuitende prinsessen. Wat is het bovendien mooi om zoveel mensen enthousiast te zien voor de verbindende factor in ons land. Het huis van Oranje. Koningsdag was prachtig, hoewel buiten het weer wat koud was.

Bij de uitzending viel me ook op dat er nogal wat religieuze thema’s aanbod kwamen. Ze waren namelijk verweven door de muziek. Dit kwam deels doordat het te maken had met de oud-inwoners van Zwolle, deels omdat het een mooie begeleiding vormde van alles wat uitgevoerd en uitgebeeld werd.

Ik neem u mee langs drie hoogtepunten.

Koningsdag als oud en nieuw?

Het eerste lied dat mij opviel was een lied van Rhijnvis Feith. Hij stamde uit een oud-regentengeslacht dat veel invloed had in Zwolle. Zelf was hij een beroemd dichter in de 19e eeuw. Hij schreef verschillende gezangen. Hoewel het op koningsdag met een modernere melodie klonk, kennen velen het lied “Uren, dagen, maanden, jaren” als een gezang dat men met name zingt op oudejaarsavond.
Op het filmpje hieronder ziet u het in een dergelijke setting.

Koningsdag is dansen met de Heer

Tijdens de grote parade in Zwolle werd al dansend van alles getoond over Water en Handel. De muziek die daarbij op de achtergrond klonk was een van mijn favoriete nummers uit de keltische traditie. The Lord of the Dance. Over dit nummer heb ik trouwens al eens eerder geblogd. Dat was in december 2014. Als je de oorspronkelijke tekst erbij neemt dan wordt Jezus neergezet als de Heer die ons leidt in de dans van ons leven, die de dans van de geschiedenis leidt. Dat de Zwollenaren dit als leitmotif hadden genomen in hun voorstelling, sprak mij natuurlijk zeer aan.

Bouwen op de Heer

Het laatste hoogtepunt in de reeks van christelijke muziek op deze koningsdag was voor mij het Wilhelmus. Aan het eind van het bezoek werd natuurlijk ons volkslied gezongen. Maar waar meestal het eerste couplet ook het enige is, zong men in Zwolle ook het zesde vers. Dit vertelt over hoe de Heer een schild en toevlucht is, waar je op kunt bouwen in je leven. Tijdens al mijn gaan door het leven, hoop ik dat te mogen doorgeven aan mensen. Dat God mijn schild is, die ik vroom mag blijven dienen. Vrij naar dat zesde couplet.

Mijn schild ende betrouwen
zijt Gij, o God mijn Heer,
op U zo wil ik bouwen,
Verlaat mij nimmermeer.
Dat ik doch vroom mag blijven,
uw dienaar t’aller stond,
de tirannie verdrijven
die mij mijn hart doorwondt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.