Kinderen voor Kinderen als politieke en gelovige inspiratie

Foto van de aanval op Damascus, van de site van persbureau SANA uit Syrië

Een aanval door Amerika op Syrië, met dat bericht ontwaakte ik op de rustige zaterdag. Natuurlijk het zat al dagen in de lucht, toch schrok ik ervan. Media hadden het al opgeblazen tot mogelijk begin van een grote oorlog. Hoewel de president van Syrie iets verschikkelijks heeft gedaan naar zijn burgers, vroeg ik me af of je kwaad met kwaad moet vergelden.

Wij zijn kwaad op elkaar

In mijn jeugd was er een liedje van Kinderen voor Kinderen: Wij zijn kwaad op elkaar, wij zijn kwaad. (Als u het liedje niet kent staat hieronder het youtube-filmpje) Het gaat over twee jongens in dezelfde straat die steeds ruzie hebben en soms niet meer weten waarover. Ze verwijten elkaar van alles en zullen geen stap naar elkaar zetten. Toch zingt één van de twee: “Ik weet best dat je kwaad niet met kwaad moet vergelden”.
En aan die zin dacht ik terug toen ik alles zag gebeuren in Syrië. Zouden grote wereldleiders dit ook weten? Zouden die ook gedreven zijn om verbinding te zoeken en over de eigen schaduw heen te stappen?

Verbinden tegen de vanzelfsprekendheid in

Verbinden kan op allerlei manieren, zoals ook dit kunstwerk in de Londense Metro aangeeft.

Na het liedje dacht ik ook aan de woorden van Jezus. “Als jullie niet worden als een kind, dan zullen jullie het rijk van de hemel niet binnengaan”. Ze komen uit Matthéüs 18 vers 3. Ineens begreep ik dat dit niet zomaar een verhaal of vergelijking gaat. Het zegt iets over hoe halsstarrig we zijn geworden als volwassen mensen: Ons gelijk zal het enige gelijk zijn.  Onze wapenmacht zal de overmacht voeren.
Daarmee bereik je niets. Word maar als een kind. Durf maar ruzie te hebben in de zandbak, maar na het speelkwartier wel weer gewoon samen in de klas aan een opdracht werken. Probeer om de handen naar elkaar uit te steken en sorry te zeggen. Met volwassen woorden noemen ze dat diplomatie.

 Wij zijn net grote mensen…
                                                         … maar dan lang niet zo erg.

Met deze zin sluit het liedje van Kinderen voor Kinderen af. Grote mensen zijn inderdaad veel erger. Het is moeilijk om stappen naar vrede te zetten. Dat geldt voor Poetin en Trump, voor Koreaanse Leiders en voor de mensen in het Midden-Oosten. Net zo goed geldt het voor onszelf. Als we mot hebben met een collega, is het lastig om als eerste “het spijt me te zeggen”. Toch kunnen we aan deze jongens een voorbeeld nemen. Als we dat doen leven we in de Geest van Jezus, die ons vraagt om te worden als kinderen. Het is een mooi begin.

Als we sorry kunnen zeggen, kunnen we daarna misschien een poging doen om een stap verder te gaan. “Als iemand u op de wang slaat, keer hem ook de andere toe”.

Laten we beginnen met onze excuses aanbieden aan een ieder, die we dat verschuldigd zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.