Kerkzijn is wadlopen

klein-cimg6608 Wadlopen, dat doe je bij lekker weer in het noorden van ons land. Ik had het nog nooit gedaan, maar kortgeleden was dan de eerste keer. Een bijzondere ervaring waarbij je even één wordt met de elementen. Nu ik alweer een weekje thuis ben, denk ik er weer aan terug en merk dat het eigenlijk een activiteit is die alles te maken heeft met kerk zijn.

De vaste grond verlaten

In de afgelopen jaren zijn er veel mensen de kerk uitgegaan. Enerzijds door vergrijzing en overlijden, aan de andere kant omdat ze de kerk niet meer zagen zitten. Geloofsgemeenschappen hebben daardoor steeds meer vragen hoe ze verder moeten. Het moet anders, maar hoe? Ook paus Franciscus zegt ons keer op keer dat het zo niet meer kan, we kunnen ons niet rijk rekenen. We moeten aan de slag.
Het is als met het wadlopen. We stonden veilig op de dijk, met een enorme geschiedenis als achterland. Nu moeten we vooruit, de zee door. Maar hoe en waar we uit zullen komen, God mag het weten.

Het risico van de kwelder

Bij wadlopen ga je eerst het min of meer vaste land over. Dat gedeelte wat aangeslibd is tegen de dijk. Op veel plaatsen wordt het begraasd door schapen. Ondanks dat het iets drassiger wordt en de plantengroei verandert, is het goed begaanbaar en redelijk stevig. Die fase van het wadlopen hebben veel kerken nu bereikt. De financiën gaan iets sneller op en groot onderhoud wordt wat vaker uitgesteld. Eigen mankracht en middelen worden schaarser, maar je zingt het nog een tijdje uit.
klein-cimg6625
Op onze tocht naar de overzij gaan we ons wel afvragen: hoe zwaar gaat het worden, kunnen we het aan? Naarmate je dichter bij het wat komt wordt de kwelder zompiger en zak je weg in de modder, het slijk. Je moet een beetje glijdend over de grond heen. Onze gids zei: “maak een schaatsende beweging”.

Die kwelder kennen ook  veel kerken inmiddels. Je gaat nieuwe dingen uitdenken om mensen binnen te halen of om bondgenootschappen aan te knopen. Soms gaat dat goed en kom je een paar stappen verder, maar net zo goed zak je soms weg. Het initiatief is mislukt: er kwamen weinig mensen op af en het kostte alleen maar geld. Hier moet je al glijdend en schaatsend een weg tussendoor vinden.

Wadlopen geeft wijdse blikken

Na het ploeteren door het slijk en misschien het wegzakken in het zand en door het water kom je aan op het echte wad. Een wijdse blik met veel vogels. Water waar je kijken kan, maar ook de zon op het water. Dit is genieten. De grenzen en kaders vallen even weg en je kunt kijken zover je wilt.

Soms merk je als gemeenschap dat je nieuwe kansen krijgt. Bijvoorbeeld door nieuwe klein-cimg6642initiatieven. In Utrecht is bijvoorbeeld nadat een kerk dreigde te sluiten een prachtig initiatief van een stadsklooster ontstaan. Doordat je oude dingen niet meer kunt of mag, kun je ineens de ruimte ervaren van nieuwe mogelijkheden om geloof te delen. Dat is spannend, maar ook prachtig.

Terug naar de wal

Zelf liep ik slechts een rondje en kwam uit op de dijk waar ik begonnen was. Maar of je nu terugloopt of een nieuw eiland vindt, het is erg fijn om weer vaste grond onder de voeten te hebben! Als kerk zoek je steeds naar een nieuwe vorm van kerk zijn, niet om de vernieuwing op zich, maar om een thuis te vinden, waar je een basis hebt. Een basis om de wereld in te gaan met Gods woord. Eigenlijk zijn we terwijl we “wadlopen”, terwijl we geloven, pelgrims op reis naar een nieuwe toekomst. Alleen God weet hoe die toekomst zal zijn, maar dat het geweldig en schitterend is, daarop vertrouw ik.
Wie gaat er mee “wadlopen”?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.