Jezus neemt ons op Zijn schouders

Gisteren was er in onze Aloysiuskerk een prachtige muzikale thema vesper. Wim Does speelde de verschillende onderdelen van de mis op orgel. Een van de gespeelde delen was een Kyrie van Angela Kraft, deze Amerikaanse componiste-organiste was zelf aanwezig! Wat bijzonder. Susanna Veerman was druk in de weer met de registers van het orgel, zodat alles perfect klonk. Aan het eind mocht ik nog wat meditatieve woorden spreken.

Mijn meditatie vindt u hieronder:

Komt u op vakantie wel eens in paleis? Zo’n niet of nauwelijks meer bewoond paleis, waar je rondgeleid kunt worden door de vertrekken van de koninklijke familie van zo’n land. Ik vind het altijd een bijzondere gewaarwording, want zonder dat je de bewoners kent, krijg je een inkijkje in hun meest intieme vertrekken. Soms tot aan slaapkamers en badkamers toe.

Het komt soms ook voor dat je een rondleiding in een huis krijgt waar je de bewoners goed kent. Als vrienden, kinderen of familie net een nieuw huis hebben, laten ze alle kamers zien. Trots op hun aankoop en trots op hun kluswerk. Kijk eens hoe fijn we hier leven!

Vanavond zitten we in het huis van God. We zitten misschien wel elke week hier. Of misschien komt u vanavond speciaal voor de prachtige muziek. Maar het is het huis van God. Hij laat ons binnen en vanavond horen we alle onderdelen van een mis. Wanneer u hier morgenochtend weer komt, wordt er veel meer gezongen, maar heeft de viering een zelfde soort opbouw. Een mis is eigenlijk niets meer dan een rondleiding door Gods huis.

Het begint met een schuldbelijdenis, een kyrie, waarin we onze sores van het dagelijks leven neer mogen leggen. We mogen Gods huis in zonder stof en vuil van buiten. Dat veegt Hijzelf van ons af. Daarna gaat de mis verder en we kunnen Hem danken en zelfs samen eten. Eten bij de Heer, die ons aan tafel nodigt. Daarin ervaren we dat God heel dicht bij ons is. Hoe dat precies gaat is niet uit te leggen, maar van tijd tot tijd emotioneert het me. Alsof God een arm om ons heen slaat.

Dit weekend staat de lezing van Jezus als Goede Herder centraal. Jezus stelt zichzelf voor als een herder die oog heeft voor zijn schapen. Schapen zijn geen product binnen een industrie. Het zijn levende dieren die aan de herder worden toevertrouwd. Een goede herder zet zich in voor de schapen. Ze kunnen groeien, genieten en wanneer er gevaar dreigt is de herder een beschermer. Als het moet geeft hij zelfs zijn leven ervoor dat de schapen veilig zijn.

Jezus wil ons beschermen alsof wij zijn schapen zijn. Jezus wil dat we kunnen groeien in geloof, dat wij kunnen genieten van alles wat God ons geeft. Hij heeft zijn leven gegeven, zodat wij niet meer in doodsgevaar hoeven zitten. Bij dit verhaal denk ik aan dat beeld, van een herder, met een schaap op zijn schouders. Zo is Jezus: Hij neemt u en mij op zijn schouders. Hij draagt ons naar huis.

De Kerk is Gods huis en niet alleen voor de intimi en de braafste jongens en meisjes van de klas.  In Gods huis is iedereen welkom. Dat is de grote zegen van ons geloof. Wie wij ook zijn, met wat voor verleden, met wat voor achtergrond en gedachten, als wij zoeken naar God is Christus al begonnen om ons te dragen. Dat is iets om dankbaar voor te zijn. Elke keer opnieuw als we samen vieren, nadert God ons en een beetje van ons stuk gebracht door zoveel liefde, danken en bidden wij.

Wat is dat geweldig: We hoeven niet in de rij staan, geen dure entreekaartjes voor een paleis kopen of  in chique kostuum gekleed te gaan. Om in Gods huis, Gods liefde te ontvangen is het genoeg om “ja” te zeggen. “Ja, Heer, hier ben ik, wilt U mijn herder in het leven zijn?”

Amen

-> Het beeld van de foto, waar ik in de meditatie aan refereer staat in de Vaticaanse Musea

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.