Eindelijk Pasen! Een nieuw begin.

Eindelijk is het dan zover, het is Pasen. Wanneer je actief bent in de kerk zijn de dagen voor Pasen behoorlijk druk. Aanwezig zijn in een opengestelde kerk, de kruisweg voorgaan, zingen met koor in de vieringen, ga zo maar door. Mijn tijd naar Pasen werd gekenmerkt door veel kerkenwerk. Na de paaszaterdagviering, verzuchtte ik: Eindelijk het is Pasen!

Terug na een volle veertig dagen.

Eindelijk Pasen, is ook een verzuchting na de lange veertigdagentijd. Ik heb daarin vooral aandacht besteed aan mijn eigen weg met God en daar weinig van gedeeld op mijn blog. Door tijdsgebrek en doordat ik er zelf gewoon tijd voor nodig had. In deze veertigdagentijd is mijn geloof weer meer gaan leven.

Het waren weken waarin ik in gebed en lezen veel meer rust vond. Meer tijd besteden aan de Heer en minder aan allerlei digitale prikkels deed me goed. Het was alsof ik de liefde voor Hem op een dieper niveau hervond. Ik reisde en leefde mee met Christus. Het was een bijzondere tijd. Pasen voelt na alle verhalen van lijden als een opluchting en bevrijding: de dood is niet het einde! Er is iets dat het lijden overtreft!

Volhouden in liefde

Als je de krant open slaat of het nieuws kijkt is er vaak alleen maar lijden, oorlog en geweld. Hoe blijf je daartussen staande? Ik leerde het deze weken. Volhouden in liefde is de boodschap. Zoals de vrouwen en discipelen mee bleven gaan met Jezus. Zo mogen wij volhouden. Zoals pater Frans van der Lugt in Syrië bleef volhouden met de bevolking. Of zoals mantelzorgers, die in hun taken volhouden ook als het ondraaglijk zwaar werk is. Ja, zoals Jezus zelf zijn weg volhield tot het einde aan toe. Zo mogen wij ook volhouden in geloof en liefde voor de wereld.

En als je volhoudt, zie je soms een glimlach verschijnen op het gezicht van mensen die in de put zitten. Mensen bedanken je ineens, gewoon omdat je er was. Dan is het eindelijk Pasen. Pasen in het leven van die mensen. Mensen bijstaan is een weg van volhouden en doorgaan. Leven is een weg van liefhebben tegen de klippen op.

Geloven is samen zijn.

In de veertigdagentijd leerde ik dat we dat niet alleen hoeven doen. De bijbel staat vol verhalen van mensen die blijven volhouden. Die verhalen worden dagelijks gedeeld door de kerk en door gelovigen. Zij zijn de mensen die met ons op weg gaan.
Daarnaast zijn er zoveel mensen om ons heen die voort blijven gaan in liefde, ook zij hebben hun verhalen waar we naar kunnen luisteren.
Met de bijbelse personen en de mensen nu kunnen we in gedachte en liefde samenleven.
En boven alles: Christus zelf wil met ons op weg gaan, dagelijks opnieuw.
Hij houdt vol in liefde, hoe stom en ongelovig wij zelf ook zijn.
Hij is voor mij een levenspartner die ik regelmatig moet hervinden, maar die ik nooit meer kwijt wil.
En waarom dat is? Het is het mysterie van liefde, het mysterie van leven. Ik vat het maar even samen, een tijd van bevrijding: Eindelijk Pasen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*