Een zwijgende echtgenoot

 Elisabeth vond het een vreemde gewaarwording. Haar man Zacharias die anders een spraakwaterval was, die ineens zijn mond hield. Hoe moet dat geweest zijn?

Het was zo vreemd! Ik kon het haast niet geloven. Ik had last van mijn binnenste. Het voelde zoals de maandelijkse tijd, die ik heel vroeger wel gehad had. Ik kon me nauwelijks meer herinneren dat mijn baarmoeder in beroering was. Nu waren de gevoelens op en top terug. Ik wist niet wat het was. Het maakte me heel erg alert. Ik was op mijn hoede, zoals je het altijd bent als vrouw. Als in dat gedeelte van jezelf iets aan de hand is, dan moet je blijven opletten.

Het vervelende vond ik wel dat de man waarmee ik tot dan toe in mijn leven alles had gedeeld niet thuis was. Hij was zijn priesterlijke taak aan het vervullen in Jeruzalem. Juist nu ik steun nodig had, omdat er van alles gebeurde met mijn lijf, juist nu was hij weg. Je zult het ook altijd zien met mannen. Ik hield ontzettend veel van Zacharias, hij was mijn steun en toeverlaat. Op dat moment had ik graag een wijs woord van hem gehad. Gewoon een schouder om te kunnen huilen. Ik moest gewoon janken, al wist ik niet waarom. Ik ben naar een buurvrouw gegaan, zolang hij nog niet thuis was.

Ik wilde hem toen gelijk alles vertellen. En ik begon ook druk te praten over hoe ik me voelde. Ik had toen alleen nog niet door waarom híj niet terugpraatte. Meestal gaf hij wel beleefd een reactie op wat ik allemaal zei, maar nu bleef hij erg stil. Hij zat met iets, al gaf ik daar totaal geen aandacht aan.

Toen ik mijn verhaal gedaan had, wilde ik weten wat hij daarvan vond, maar hij zweeg. Hij gaf me een klopje op de schouder alsof hij wilde zeggen dat hij allang wist wat er aan de hand was en dat ik niet ongerust moest zijn. Ik probeerde te begrijpen hoe het precies zat, maar toch lukte dat niet helemaal.

We stonden nog op straat elkaar te gebaren wat we hadden beleefd. Hij sprak met gebarentaal en het leek wel een spelletje. Pas na een tijdje kreeg ik door dat het menens was. Hij was met stomheid geslagen. Hij was stil gemaakt en dat had wat te maken met mijn pijntjes. Ik was zwanger. En Zacharias leek te willen zeggen dat het van boven was gekomen. Zo onduidelijk bleef het allemaal.

De tijd erop werd langzaam alles duidelijk. Zacharias had een geleerde man erbij gehaald en hij schreef alles op een leitje, de man las dan voor wat Zacharias eigenlijk wilde zeggen. Daardoor leerde ik zelf ook een beetje lezen en we konden met wat moeite met elkaar communiceren. Het werd me helder wat er met mijn man gebeurd was en wat er met mij te gebeuren stond. Er groeide iets nieuws in mij. Ik zou een kind krijgedn en kind dat de weg vrij zou maken voor een ander kind. Dat kind zou de redding zijn van ons volk. Ik kon er met mijn gedachten niet bij. We bleken deel te zijn van zo’n groots plan.

Ik had het aan al mijn familie willen vertellen, maar de familie was niet zo groot meer. We hadden eigenlijk alleen nog maar een verre nicht met haar man die helemaal in Nazareth woonden. Die zagen we haast nooit. Omdat zij ook een vrouw was, had het me prachtig geleken om het te mogen delen met haar. Tot mijn grote verbazing werd dat uiteindelijk ook mogelijk! God gaf ons in die dagen zoveel moois. Ineens arriveerde zij, mijn nicht Maria, bij ons in huis. Ze kwam me een bezoek brengen. Toen wist ik pas echt wat er aan de hand was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.