Dit doen aanslagen met onze barmhartigheid

Bij een betoging tegen geweld werd een aanslag gepleegd. Foto van persbureau AFP
Bij een betoging tegen geweld werd een aanslag gepleegd. Foto van persbureau AFP

Aanslagen zijn van alle tijden. Er zijn altijd mensen die uit het niets mensen iets aan willen doen. Dat doen ze omdat ze aandacht willen of omdat ze een statement willen maken. Sinds er vuurwapens zijn lijkt het veel gemakkelijker om een aanslag te plegen. Slechts een trekker overhalen of een knop indrukken is immers genoeg. Daarnaast horen we door de televisie en de sociale media ook veel sneller van een aanslag dan vroeger. Het lijkt aan de orde van de dag.

Explosieve gevoelens rondom aanslagen

Bij de plegers van dergelijke aanslagen heersen meestal gevoelens van onbehagen. Bij de aanslag in Dallas, van gisteren op agenten, heerste boosheid vanwege de slechte behandeling van zwarte Amerikanen door blanken. In veel aanslagen heerst frustratie omdat anderen niet het geloof van de aanslagpleger aanhangen. En soms gaat het om een verwarde aanslagpleger. Zijn gevoelens en gedachten zijn zo enorm verward dat ze leiden tot een explosieve situatie.

Maar ook onze eigen gevoelens na aanslagen zijn vaak explosief. We zijn teleurgesteld in de veiligheidsdiensten of we schelden op de islam. Er ontstaat langzaam een angstgevoel in de samenleving. Angst voor het onbekende, angst voor geweld. Durven we nog wel te vliegen of op grote spoorwegknooppunten over te stappen?

De angst voorbij…

Ik weiger om in angst te leven. Ik pas er voor me te laten leiden door slechte gedachten. Hoe sterk die in deze tijd ook op te loer liggen. Ik wil blijven geloven in dat verhaal van Jezus, die bad voor zijn moordenaars: Vader, vergeef het hun want zij weten niet wat ze doen. Kan ik dat bidden voor aanslagplegers? Kan ik de mensen die ik tegenkom vrede wensen, ook als dat ver weg is?

Ik wil blijven leven als mens van God. Die elk mens in liefde aanziet, zonder vooroordelen omdat ze een donkere of lichte huidskleur hebben. Geen vooroordelen omdat ze misschien de Islam aanhangen. Geen vooroordelen omdat ze misschien homo of juist hetero zijn. Omdat ze man zijn, of juist vrouw. Nee, elk mens is van net zoveel waarde. Omdat ze mijn broer of zus zijn. Kinderen van éénzelfde vader.

Barmhartig blijven

Het is het jaar van Barmhartigheid, maar dat wordt behoorlijk op de proef gesteld. Ja barmhartig voor de slachtoffers, dat kunnen we ons nog voorstellen. Maar misschien brengt ons dat ook wel in lastige situaties. Wat nu als je een vluchteling opneemt die het niet zo nauw neemt met onze omgangsvormen?
Toch hoop ik dat we barmhartig kunnen blijven naar een ieder en kunnen blijven leven vanuit de liefde van de Heer. Leven vanuit liefde en zo de werken van barmhartigheid doen. Aanslagen of niet. Onrust of niet. Rust vinden we alleen bij God. Naar Hem kunnen we in elke situatie terug.

===

Dit is één van de blogs in het kader van het jaar van Barmhartigheid.
De andere blogs vind je hier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*