De backpackende Kretenzer

(Het pinksterverhaal door een toeschouwer die van de Griekse beginselen is. Voorgedragen op een culturele avond voor de faculteit)

Hèhè even zitten hoor…

 Wat is het vol hier in de stad… Er is geen doorkomen aan.

Het lijken de Olympische Spelen wel. Of een Wereldkampioenschap of zo. De een spreekt Grieks, de ander Arabisch, weer een ander doet zijn best om Aramees te spreken. En dan die verscheidenheid in mensen, van Rome, Cappadocie via Judea naar Libië. En ik kwam zelfs een verdwaalde Egyptenaar tegen. Die herken je zo weet je, aan hun rare manier van lopen, en ze hebben altijd katten om zich heen hangen.

En tussen al die mensen loop ik, misschien moet ik me even voorstellen, Peripatos is de naam, ik hou van wandelen weet u. Ik kom van Kreta, maar ben een halve Griek. Altijd lekker weer, goed eten, fetachips, mooie jongens op het strand, daar houden wij Kretenzers wel van.

Maar goed, zelfs het paradijs gaat ooit vervelen, dus daarom kocht ik een intersail kaartje en vertrok naar Israël.

Mijn vader zei nog, kijk je wel uit, ze zijn daar niet zo gediend van mensen die t op zijn grieks doen. Maar goed, daar ben ik dan.

En gelijk vandaag, de tweede dag dat ik hier ben, al zoiets vreemds meegemaakt…

Ja op Kreta doen we vreemde dingen, maar hier…

Oh het was niet mn herberg hoor, ik heb even moeten zoeken, maar rond deze tijd schijnen die dingen minder vol te zitten dan in december, dus wat dat betreft viel het weer mee..

En ook de kruier was best aardig, heb hem een paar sestertien meer in zn handen gedrukt. Was hij wel blij mee, das toch al gauw een glas wijn meer.

Ik had moeite om de knul te verstaan, maar ja met lichaamstaal en handen en voeten, dan kom je dr wel.

Nee dat rare was vanmorgen.

Midden in de stad, ergens op een plein, vraag me niet meer waar. Ja ik heb de VVV nog niet ontdekt, ziet u. Nou daar midden op het plein dus, daar liep ik, gewoon te kijken naar de souvenirs, een bouwplaat van de tempel of een duivenbeeldje van klei. En net op het moment dat ik zo’n duif beetpakte was er een enorme windvlaag. Ik liet die kleiduif bijna uit mn handen donderen. U had moeten zien hoe die verkoper schrok…

Nou toen ik goed en wel dat aardenwerken misbaksel terug had geplaatst op zijn kraampje keek ik eens goed om me heen. Het huis achter me leek wel in brand te staan, een binnenbrandje. Maar het sloeg niet over op de muren ofzo. Heel vreemd. Iedereen bleef ook staan kijken. De oh’s en ah’s waren niet van de lucht. Het liep al snel vol op het pleintje, echt allerlei mensen waren er.

Nou wist u natuurlijk al lang dat het hier in Jeruzalem druk kon zijn, maar de rijen bij ons thuis voor het labyrinth in Knossos zijn kleiner kan ik u verzekeren hoor. Jeruzalem heeft het… Judea een uitdaging…

De slogans van het reisbureau kloppen in elk geval.

Maar u wilt vast weten hoe t verder ging daar op het plein. Het was denk ik een kwartiertje later dat de deur van dat huis ineens openging. Er kwam er iemand naar buiten, uit dat huis. Ik weet nog hoe we stonden te trillen op onze benen, toen die deur open ging. We hadden echt niet verwacht dat er uit zo’n brandend geval nog mensen zouden komen. We hadden al een rijtje mensen naar de Kidronbeek gezet om emmertjes water te halen. De verkoper van frisdrank had zijn emmer er zelfs al voor opgeofferd. Maar dat bleek allemaal niet nodig. Er kwamen een stel mannen naar buiten, ik denk een stuk of 10 misschien 12, en ze begonnen allemaal een verhaal te vertellen.

Het was zo raar… Ik voelde me aangesproken, terwijl ik toch zeker weet dat die mannen nooit hun land uit gekomen zijn. Het waren typische joden, in heel hun doen en laten, dr zat geen trekje Grieks bij. Qua uiterlijke vertoning dan…

Want wat ik hoorde was zuiver Attisch, naja dat hoorde ik de ene spreken, die zwart harige, die leuke discipel met die gekleurde tuniek aan sprak mijn Kretenzisch namelijk. Heel raar hoor. Iedereen vertelde het zelfde enthousiaste verhaal, maar het leek alsof iedereen de woorden verstond die op het plein stond. En dat terwijl er misschien wel 20 culturen rondliepen.

Nou spreek ik een beetje mijn talen en voor mij was het dus een harmonische polyfonie. Alsof de sirtaki en een joodse dans gewoon t zelfde wijsje hebben. Het ritme was ook wel swingend. Je zag de menigte gewoon enthousiast zijn.

Eerst dacht ik nog dat die lui dronken waren. Een pilsje teveel op bij de kroeg op de hoek. Oja de kebab-tent, twee straten naast de tempel kan ik u zeker aanraden…

Het was een ongekend enthousiasme, eerst luisterde ik niet eens zo naar de tekst. Ik was overvallen door het geheel. Wat dacht u van die andere mensen op het plein daar. De net passerende soldaat wist ook niet wat dit was. Ik hoorde hem stamelen: die Joden zijn gek geworden… eerst staan er mensen op uit de dood… dan weer lallen ze dronken allerlei verhalen op straat… ik snap er geen barst meer van.

En eigenlijk, snap ik er nog steeds niets van, beste mensen. Het was een verhaal over ene Jezus, opgestaan uit de dood, de zoon van God…

Ik vroeg me af of ze Zeus bedoelden. Tenminste als je dan een God aanbidt, dan is dat Zeus toch. De rest dondert niet. Ze hadden het steeds maar over 1 God. En het volk Israël. Ik dacht aan de ene kant dat het een binnenhuiselijk akkefietje was ofzo. Maar het verhaal sprak me erg aan. Ik heb staan luisteren, totdat ik het tijd vond om verder te gaan. Ik wilde met de ossenkar naar het paleis van Herodes, dus ik moest een beetje op mijn tijd letten.

Prachtig paleis trouwens, tenminste de voorhal, want die is opengesteld voor publiek. Daarna heb ik ook de tempel bekeken. Nou die hebt u mooi gebouwd hoor. Daar mag ik u als burgers van deze stad toch wel voor prijzen? Prachtig, die zuilen en ornamenten. Echt wow.

En nu vanavond, ik heb net gegeten bij de plaatselijke snackbar. De shoarma was wel goed te doen, maar wat is dat voor een raar import spul. Lange rechthoekige zoute sticks? Ik kende dat helemaal niet. Een of andere aangespoelde Germaanse soldaat schijnt dat te hebben meegebracht.

Ik heb hem ook mijn verhaal verteld, maar hij wilde niet luisteren…

Toen ik op mijn gemak, of liever het gemak zat, zag ik waarom niet. Op de wc-deur was een spreuk gekrast: Alle Kretenzers liegen, zegt een Kretenzer. En daaronder: Chaire Saulos

Ik zal het thuis nog maar eens vertellen, misschien geloven die me wel. Morgen ga ik liften naar Jericho. Daar is net een museum geopend op de oude stadsmuur. Het heeft wereldfaam aan de handelsroutes waar ik langsgekomen ben. Nu al, dat ding is net twee weken open.

En, waar ik me nog meer op verheugd… Jericho schijnt een bloeiend nachtleven hebben, vooral zo langs de stadsmuren. Allerlei vrouwen met gordijnen van rode draden en allerlei heren met versleten en tot roze verbleekte gordijnen schijnen daar hun diensten aan te bieden.

Geef mij die ouwe gordijnen maar…

En wat ik met die rare lui moet die ik vandaan ben tegengekomen? Ik weet het niet hoor, ze wilden dat ik me ging bekeren. Vind ik ook niks. Die lui die moeten zich aan allerlei wetten houden. Dan liever mijn vrije eigen geloof. Of…

Naja, ik kan er gewoon niet over uit.

Het is gewoon een hele rare vakantie aan het worden. Met rare verhalen en rare dingen. Mensen die uit de dood opstaan. Nou zelfs Orfeus kwam niet goed terug toen hij Euridice terughaalde.

 Voor ik hierheen kwam ben ik nog even over het pleintje gelopen. De mooiste souvenirs krijg je immers tegen de avond, als die kooplui van hun handel afmoeten. Heb een mooie beker gekocht, van een visser. Ik raakte aan de praat met hem over wat er gebeurt was, hij begon te zingen: “ En Jezus was een visser, die het water zo vertrouwde, en Hij houdt al jouw gedachten in Zijn hand.”

Ik kon die beker nog wel es duurder doorverkopen zei ie, dus handelaar als ik ben heb ik dat ding maar genomen.

 Ik wil u trouwens nog een ding vertellen..

Er is me van vandaag nog wat bijgebleven. Een prachtige jongen, mooie donkerbruine ogen, waar je echt in verdrinkt. Hij kwam uit Emmaus zei ie, en hij had die Jezus zelf ontmoet, nadat Jezus levend geworden was. Ik keek diep in zijn ogen, streek hem door zijn golvende haren en gaf hem een kus op zijn wang en een knipoog en vroeg hem, weet je het zeker?

Hij zweeg…

Ons intieme moment werd verstoord door een koopman die riep: lijkdoeken te koop, lijkdoeken te koop, zo goed als nieuw, slechts eenmaal gebruikt!

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.